***oczami Olivera***
Kiedy Roksana idzie do łazienki mam sznasę z nim porozmawiać. Benjamin mysli , że cały śiwat kręci się wokół niego , ale i tak wszyscy myslą , że jest wrażliwy , nieśmiały . Jak on to robi ? Po prostu lepiej być nie może , czekam kiedy odbierze mi ... wszystko co mam , od zawsze tego pragnął. 
- Hej ! Kiedy dasz sobie spokój , powoli mam dosć tych twoich niepotrzebnych fochów - krzyczę- jeżeli podoba ci się moja dziewczyna to mi to powiedz , będę inaczej reagował.
- Nie jest twoją dziewczyną ! - warczy na mnie - I ty też o tym wiesz , ona jest tylko w tobie zadurzona , bo cię nie zna tak dobrze jak my ! A ty ? Dajesz jej tą ... satysfakcję , że jest dla ciebie wszystkim...
- A ty co jej dasz ? Nic.. ona mnie zna , lepiej niż ty ! - kończę kłótnię kiedy słyszę szlofy zza drzwi łazienkowych. Podbiegam i otwieram je. Roki siedzi na blacie przy zlewie i trzyma głowę w dłoniach. Mam teraz wyrzuty sumienia , że się kłóciliśmy , wiem , że to wywołuje u niej płacz i negatywne emocje. 
- Czemu płaczesz - podchodzę do niej , ale nie udaje niewiniątka , robię to naturalnie. 
- Ja ... no wiesz , czasem obmyślam różne rzeczy , i ty wiesz , że nie lubię jak krzyczysz , to jest takie ... dziwne . Na dodatek słyszę myśli Benjamina  . Nie powinnam grzebać mu w głowie , ale nie mogę się powstrzymać- między zdaniami pociąga nosem.
- Wiem , przepraszam , wiem że nie mogę krzyczeć , bo wtedy plecy mnie bolą . Nasze znamiona przez agresję stają się bardziej widoczne - obracam się do niej tyłem , nie mam na sobie koszuli - zobacz. Są bardziej czarne. - czuję jak Roksana całuje mnie w kark. 
- Dlatego wolę się nie denerwować - zeskakuje z blatu -ale nie chcę też płakać. 
- Nie będziesz płakać  - chwytam ją za rękę i splatamy palce. 
- Ja słyszałam , że Benji ..powiedział , że ja nie jestem twoją dziewczyną - odwracam głowę w stronę drzwi , przygryzam dolną wargę i się śmieję .
- Tak jest według ciebie ? Czy według mnie , czy jego ? 
- Według nas wszystkich . Jesteśmy blisko , bardzo , ale ani razu nie powiedziałeś na mnie , że jestem twoją dziewczyną , ani że mnie kochasz - przy wypowiadaniu tego niec się zkrepowała. Ciągnę ją za rękę do salonu , a nawet nie zwracam uwagi na wkurzonego ostro Benjamiego. I innych chłopkaków jedzących śniadanie. 
- Kocham cię ! Jesteś moją dziewczyną , obyśmy byli szczęśliwi . Kocham cię jak nigdy jeszcze nikogo !- widzę jak po jej policzkach spływa parę łez, a na jej twarzy maluje się usmiech. Biorę ją w objęcia i przyciskam do swojego ciała . Widzę pod jej koszulką znamiona , ledwo widoczne , ale widze je. Odsowam się kilka centymetrów i stykamy się czołami , całuję ją w usta raz, potem jeszcze raz . 
- Czy teraz jesteś szczęśliwa...
- Tak , nawet nie wiesz jak ...cicho ! - Roksana nasłuchuje czegoś tak uwaznie , że ledwo drgnę a dostaję reprymendę.
- Są tu - mówi cicho - znaleźli nas - mówi jeszcze ciszej , ale tak żebyśmy słyszeli.
***oczami Roksany**
Nie widze teraz stojącego przede mną Olivera który wyznał mi miłość , widzę wychodzących z auta ludzi. Czterech strażników i jednego starszego pana o siwej brodzie , gęstych brwaich. Jest niski , ale nie za szczupły . Na plkietce przy białym gasrniturze , pisze : Prezydent Snow. 
- Snow ! - krzyczę tym razem na cały głos. Kyle , Taylor i Benji wymieniają spojrzenia.
- Ona czyta w myślach , to jedna z jej mocy - patrzy na mnie , a chłopcy wyglądają jakby teraz wszystko zrozumieli - Rokasana , Kyle jest najsilniejszy , Taylor megaszybki , Benjamin świetnie tropi ludzi .
- A ty ? Co ty robisz ?  - pytam bo jestem zbyt ciekawa. 
- Nikt nie zna jego mocy - mówią zdenerwoani chłopcy wstając od stolu .
- Uważam  , że to informacja tlyko dla mnie . Gdzie ich widzisz . - wytężam umysł  i odpowiadam. 
- Są w ... Kapitolu ? - śmieją się ze mnie.
- Czyli nas nie znaleźli- teraz mam wrażenie , że zbaraniałam , ale stawiam na sowim.
- Nie , mają nasze zdjęcia w rękach i na komputerach . Szukają nas ! Wyłączcie telefony ! - denerwuję się- Oliver , czemu to na nas padło - znowu się załamuję.
 - Uda nam się uciec - całuje mnie w czoło i patrzy w oczy - na pewno się uda.
Panika panuje w naszym domu , nie wiemy , czy uciekać , zacierać ślady, czy pozostać i zdać się na łaskę losu. Jesteśmy jedną wielką drużyną i wszystkich zdania się liczą , ale narazie jesteśmy zdania : "Nie uciekamy , w końcu i tak nas znajdą. Żyjmy chwilą ! " Siadam na krześle i ocieram pot z czoła. Obok mnie lokuje się Kyle. 
- Przepraszam , za kłopoty z chłopakiem, wiem , ale czasami mnie ponosi i sam nie wiem co się dzieje z moim umysłem . A mam doczynienia z piękną dziewczyną . Mam tylko pytanie ?
- Hmm ? - mruczę.
- Jak to możliwe , że  widzisz ich , w Kapitolu . Przecież to 800 km z tąd. 
- Nie wiem , widocznie oprócz myśli widzę też obraz. Obraz teraźniejszości. Pojawia mi się kiedy dzieje się coś , o  czym powinnam wiedzieć. To mnie przeraża , bo kiedyś zobaczę pewni coś co będzie dla mnie druzgocącym ciosem w serce.
- Na przykład  ? - ciekawość, ah ta jego ciekawosć.
- Śmierć bliskich ci osób - zerkam na Olivera i myślę o rodzinie . Mimo iż mnie zdradziła i nic nie mówiła , to jest mi ich żal. Tak bardzo , że ich śmierć by mnie załamała. 
- Takich jak on - czuje w jego głosie ... współczucie , a nie nienawiść. 
- Tak , dokładnie - usmiecham się chyba zbyt szeroko.
- Trzymaj się go - mówi wstając i prostując plecy - drugiego takiego nie znajdziesz- tak też myślę , bo nie spotkałam się nigdy z podobnym gościem. 

Rozdział 13 cz. 1 
Uwielbiam kiedy tak na mnie patrzy. Wtedy czuję bijącą od niego atrakcyjność , no chyba że nie patrzy na mnie tylko na coś centralnie obok. Leczk kiedy widze ten uśmiech , to wiem . Że to do mnie . Przywołuje mnie gestem dłoni , więc ruszam się z miejsca posiedzenia i idę wolnym krokiem w jego stronę. Rozkładam ręcę i przytulam go . JEsteśmy sami. Chłopcy poszli łowić ryby , czuję że specjalnie zostawili nas sam na sam . I to w moje Urodziny.
- Solenizantko ! Wszystkiego najlepszego ! - śmiejemy się - Prezent od nas wszystkich. Otwórz gdy będziesz gotowa- Oliver ma na sobie czarną bluzę , czarne jeansowe spodnie , rurki , oraz czarno - białe air - maxy. Dzięki temu jest jeszcze wyższy ode mnie. 
- Na pewno nie teraz ... - kładę mu ręcę na biodrach. Moją uwagę przykłuwa czarny płomyk na szyi- one są coraz bardziej obszerne. Mówiłeś że robią się czarne gdy sie denrwujesz. A on jest ... 
- Denerwuję się coraz częściej , nawet w tej chwili . Bo nie wiem czy mam cię gdzieś zaprosić czy zaczać całować- stawiam oczy.
- Raczej mnie nigdzie na zaprosisz, szukają nas . Więc ... - całuję go w znamię na szyi, a on bierze i zarzuca mnie na swoje ramię . Hihram się strasznie , bo to łaskocze. Ląduję w pościeli . Chłopak zrzuca z siebie bluzę , teraz jeszcze berdziej widzę znamiona , wiem dlaczego zaczał ją nosić. Obejmuje mnie w pasie i wkłada rękę pod bluzkę . Czuję jego każdy dotyk. Reagować kiedy bluzka jest za wysoko ? Po co ... ! 
Przychodzi czas kiedy jesteśmy w samej bieliźnie , a nasze pocałunki stają się namiętniejsze. Jednak wciąż męczy mnie jedna myśl , uwalniam ją z sibie. Leżę na boku i kładę lewą rękę na jego piersi. 
- Oliver - czuję się nieśmiała , teraz ?! - chcę coś wiedzieć , ale nie chce byś się wkurzył. 
- Nie , nie wkurzę się , zależy.
- Jaką masz zdolność ? - Przewraca oczami i robi dziwny grymas twarzy. Podnosi się i każe mi usiąść. Bierze mnie za ręce .
- Nie , ja nie moge ci powiedzieć .
- Nie sądzisz że powinnam wiedzieć - kręci głwą i daje mi znać że powie mi o co chodzi.
- Ja ... ja jestem połączeniem waszych wszystkich mocy ... jestem megasilny , szybki , jestem tropicielem , widzę równierz obraz tak jak ty ... i czytam w myślach - na tę myśl się denrwuję . 
- Czyli cały czas wiedziałeś co myślę , i ... dlatego mnie znałeś ! - spuszczam głowę w dół - dlatego widziałeś gdzie jestem , czego chcę i kiedy kłamię ! Jeny , a ja myślałam , że mnie znasz. Ty wiedziałeś , że nie czytam w twoich myślach i znałeś moje ! Jesteś okropny .. przeczytaj sobie teraz moje mysli ! - przypominam sobie o znamionach , czernieją. 
- Roki , ja nie chciałem ci dlatego mówić , bo byś się zdenerwowała, role się odwracają. Kocham cię , a ty mnie widze to . Myśli widzę tlyko wtedy kiedy chcę , nie grzebię w twojej głowie. Szanuję prywatność.
- Teraz wiesz co myślę ?! 
- Nie bo tego nie chcesz . 
- Nie kochasz mnie ... - smucę się i płaczę. 
- Ojezu jak to nie ? Wczoraj ci wyznałem miłość... Co mam zrobić byś mi uwierzyła - teraz to on smuitnieje i widzę lekką łzę na jego policzku , szkoda mi go. Dlaczego się czepiam. Przytulam go nagle i widzę . Obu nam poprawia się humor. Razem jesteśmy silniejsi , razem się dopełniamy.
- Nie chcę się zbyt spieszyć - szepczę.
- Ja też nie , ale nie mogę wytrzymać . Czuję , że zaraz wybuchnę , tyle kryję w sobie emocji ! Raz przyprawiasz mnie o smutek , potem radość , ale cały czas miłość- całujemy się ponownie , jeszcze mocniej , a ja czuje coś dziwnego. Jego palce na moim biustonoszu, na moich plecach. Lekki trzask , a stanik poluźnia się i spada. Jestem tak skrępowana , że zaraz coś wysadzi mnie od środka. Zakrywam się kołdrą. Smutnieję.
- Hej ... co robisz?
- Jestem okropna ... mam straszne zdanie o sobie . Jestem chuda , blada . Wystają mi gdzieniegdzie kości.
- Piękna , nie okrpna- śmieję się głośno i rzucam na niego. Tak , bo my razem tworzymy jedność. 
rozdział 13 cz.2 
Otwieram w salonie przy wszystkich pudło , pudło któego zawartość do prezent od chłopaków . Lekko zdejmuję pokrywkę i wyjmuję papier . Ręce mi się pocą  ze stresu , no bo co jak prezent mi sie nie spodoba ? Pudło jest wielkie może w nim byc wszystko. Ale trafili w samą dziesiątkę. Drewniany łuk i zapas strzał . JEst ich tak dużo , że starczą chyba na 3 miesiące polowac. Do tego czarne obcisłe świecące legginsy , trzy bluzki różnych kolorów ( niebieski, czarny , czerwony) i czarne air forsy. No i kurtka , skurzana beżowa. Zapewnili mi odzienie podobne do ich ubioru. CIeszy mnie to teraz w pełni mogę powiedzieć że jestem jedną z nich , a nie przybraną koleżanką. Zastanawiam się czy oni wiedzą o moich runach. Czy Oliver im powiedział , że jestem jedną  z nich ...? Postanawiam mieć stuprocentową pewnosć , więc przebiram przy nich koszlukę . Z drugiej strony więdzą o moich zdolnościach , ale nocni łowcy też je mają ... wzięli mnie za jednego z nich ? Okazuje się , że znamiona przez moje największe zdenerwowanie wczoraj ( jak mógł mi nie powiedzieć ! )  są bardziej widoczne . Chłopcy wymieniają zdziwione spojrzenia i szepczą między sobą ( myślą że nie słyszę ) . 
- Jednak nie Nocny Łowca . Przynajmniej mamy pewność , ze jest jedną z nas - mówi Taylor - z drugiej strony ma runy mocniejsze od moich , czuję się zadrosny - smieję się ale potem udaję , że ot kaszel , by nie wiedzieli że podsłuchuję . 
- Pasuje idelanie , skąd wiedzieliście rozmiar ? - dopytuję się przeglądając w lustrze.
- Wiesz kiedy się rozbieraliscie - Oliver szturcha Kyla mocno łokciem a ten aż się wali na ziemię , nie daje za wygraną - musiał sprawdzić przy okazji- dostaje jeszcze jednego kopa w udo. 
Wychodzimy przed dom. Znajdują się tam na moje oko po dwie tarcze do rzucania nożem , strzelania z łuku i pistoletu. Staję przed tą dla mnie . Naciągam odpowiednio strzałę , nie wyliczam za bardzo kątu pod jakim poleci . Po prostu wypuszczam ją i obserwuję jak celuje w sam środek - czerwone kółko. Na moej twarzy maluje się uśmiech. 
- Może tak łatwo pójdzie ci z nożem ? - chytam jeden z nich od Benjego i rzucam . Nie jest tak dobrze , ledwo trafiam w tarczę - jednak nie ... - chłopcy nie śmieją sie. Wiedzą że w łuku nie mają szans. 
- Oliver , pochwal się jak to robisz- Kyle na ochotnika stanał pod tarczą z jabłkiem na głowie. Choć wiem , że mój chłopak chciałby aby to był Benjamin. Przerywam im .
- Chcę się upewnić że jesteś twardy- Biorę i stawiam jabłko na mojej głowie- czy tak samo ci pójdzie gdy będziesz celował we mnie ? - widzę jak ogarnia go stres. Ale ufam mu . A może nie ufam. Widze jak bierze  zamach. Zamykam oczy , a kiedy słyszę uderzenie noża w tarczę nade mną... kamień spada mi z serca. Odchodzę od niej. Idelane przebite jabłko w samym środku. Teraz mogę powiedzieć : Jestem dumna.